Nieuws

Een sjaal, ook bekend als een kremer, uitlaat of nekwikkel, is een stuk stof gedragen rond de nek, of in de buurt van het hoofd of rond de taille voor warmte, netheid, mode of religieuze redenen. Ze kunnen in verschillende kleuren komen. Scott MacDonald van Perth, Australië is de eigenaar van 's werelds langste sjaal. Inhoud 1 geschiedenis 2 gebruik en typen 2.1 uniformen 2.2 Bib -sjaal 2.3 Sport 3 Productie van sjaals 4 Zie ook 5 referenties Geschiedenis De Amerikaanse politicus Helen Gahagan Douglas draagt ​​een nek sjaal (jaren 1920). Het oude Rome is een van de vele oorsprong van de sjaal, waar het kledingstuk werd gebruikt om schoon te houden in plaats van warm. Het werd het Sudarium genoemd, dat zich vertaalt van Latijn naar Engels als "zweetdoek", en werd gebruikt om het zweet van de nek en het gezicht bij warm weer te vegen. Ze werden oorspronkelijk gedragen door mannen om hun nek of vastgebonden aan hun riem. Al snel begonnen vrouwen de sjaals te gebruiken, die waren gemaakt van stoffen en niet gemaakt van wol, pashmina of zijde, en sinds de sjaal is de sjaal in de mode onder vrouwen. [1] Historici geloven dat tijdens het bewind van de Chinese keizer Cheng, sjaals gemaakt van doek werden gebruikt om officieren of de rang van Chinese krijgers te identificeren. [1] In latere tijden werden sjaals ook gedragen door soldaten van alle rangen in Kroatië rond de 17e eeuw. Het enige verschil in de sjaals van de soldaten dat een verschil in rang aangewezen was, was dat de officieren zijden sjaals hadden, terwijl de andere rangen werden uitgegeven met katoenen sjaals. De sjaals van de mannen werden soms "Cravats" genoemd (van het Franse hunkering, wat "Kroat" betekent), en waren de voorloper van de stropdas. [Citaat nodig] De sjaal werd in het begin van de 19e eeuw een echt mode -accessoire voor zowel mannen als vrouwen. Tegen het midden van de 20e eeuw werd sjaals een van de meest essentiële [citaat nodig] en veelzijdige kledingaccessoires voor zowel mannen als vrouwen. Beroemdheden hebben vaak modetrends geleid met filmprops die vervolgens mainstream mode -items werden. De goedkeuring van beroemdheden [2] hebben niet alleen sjaals en schoenen gemaakt die door filmacteurs en actrices toegankelijker zijn, maar bieden het kopende publiek de mogelijkheid om beroemdheden-first accessoires te dragen. De actrice Kate Copeland droeg een paar rode stiletto's gemaakt door het haute couture modemerk, Nadderzique, in de film Stiletto die leidde tot de groei van onafhankelijke boetiekslijtage inclusief sjaals van het bekende merk Pynq. Deze opwaartse trend in de groei van onafhankelijke boetieks biedt individualiteit ondanks klanten die beroemdheden trends willen volgen, omdat items te koop vaak blijven als eenmalige en individuele of op maat gemaakte stukken. Gebruik en typen Hoofdartikel: hoofddoek Een epitrachilstole gebruikt door bisschoppen van de orthodoxe kerk en oostelijke katholieke kerken als het symbool van hun priesterschap. In koude klimaten wordt een dikke gebreide sjaal, vaak gemaakt van wol, om de nek gebonden om warm te blijven. Dit gaat meestal gepaard met een warme hoed en zware jas. In drogere, stoffiger warme klimaten, of in omgevingen waar veel luchtverontreinigingen in de lucht zijn, wordt een dunne hoofddoek, kerchief of bandanna vaak over de ogen en neus en mond gedragen om het haar schoon te houden. In de loop van de tijd is deze gewoonte in veel culturen geëvolueerd tot een modieus item, met name onder vrouwen. De Cravat, een voorouder van de stropdas en stropdas, evolueerde uit dit soort sjaals in Kroatië [nodig citaat]. Religies zoals het jodendom onder Halakhah (Joodse wet) bevorderen bescheiden kledingvoorschriften bij vrouwen. Getrouwde joodse vrouwen dragen een Tichel om hun haar te bedekken. De tallit wordt vaak gedragen door joodse mannen, vooral voor gebeden, die ze om hun hoofd wikkelen om de zegen van de tallit te reciteren. Jonge Sikh -jongens, en soms dragen meisjes vaak een bandanna om hun haar te bedekken, voordat ze verder gaan naar de tulband. Oudere Sikhs kunnen ze dragen als een onder-turban. Een Somalische vrouw die een traditionele hoofddoek draagt. Islam bevordert bescheiden kleding bij vrouwen. Veel moslimvrouwen dragen een hoofddoek, vaak bekend als een hijab en in koran Arabisch als de Khimar. De Keffiyeh wordt vaak gebruikt door moslimmannen, zoals bijvoorbeeld Yasser Arafat die een zwart-wit visnet-patroon keffiyeh als een kenmerk heeft overgenomen. Bovendien omvatten verschillende christelijke denominaties een sjaal die bekend staat als een stal als onderdeel van hun liturgische gewaden. Zijden sjaals werden gebruikt door piloten van vroege vliegtuigen om olieachtige rook uit de uitlaat uit hun mond te houden tijdens het vliegen. Zijde sjaals werden gedragen door piloten van gesloten cockpitvliegtuigen om nekchafing te voorkomen; Vooral jagerspiloten, die constant hun hoofd van links naar rechts konden kijken, keken naar vijandelijke vliegtuigen. Tegenwoordig dragen militaire cockpitbemanningen sjaals bedrukt met insignes en emblemen van eenheid niet om functionele redenen, maar in plaats daarvan voor esprit-de-de-corps en erfgoed. In India worden wollen sjaals met bandhani -werk erg populair. Bandhani of Bandhej is de naam van de Tie- en kleurstoftechniek die vaak wordt gebruikt in Bhuj en Mandvi van het Kutch District van Gujarat State. Een absurd lange sjaal die is gestreept, wordt sterk geassocieerd met de vierde arts van de televisieserie Doctor Who. Zijn iconische sjaal staat soms bekend als een 'Whoviaanse sjaal'. Sjaals kunnen op veel manieren worden gebonden, waaronder de poesje-katten boog, de vierkante knoop, de cowboy-slabbetje, de ascot-knoop, de lus, de stropdas en de zigeuner kerchief. [3] Uniformen Hoofdartikel: nekchief Vier verkenningsjaals. Ze zijn (met de klok mee van Top) de 21e World Scout Jamboree Scarf, een gangshow -sjaal van Cumberland Gang Show, The Troop en Group Scarf van 1st Cherrybrook Scout Group en de National Scarf voor Australië. Studenten in het Verenigd Koninkrijk dragen traditioneel academische sjaals met onderscheidende combinaties van gestreepte kleuren die hun individuele universiteit of universiteit identificeren. Leden van de verkenningsbeweging dragen sjaals als onderdeel van hun uniform, met verschillende kleuren, zoals rood en groen, en logo's om hun verkenningsgroep te vertegenwoordigen. Ze worden ook gebruikt in kampen om eenheden, subcamps of het kamp als geheel te vertegenwoordigen. Leuke sjaals worden ook gebruikt als memorabilia bij verkenningsevenementen en landelijke sjaals worden vaak verhandeld op internationale bijeenkomsten. In sommige socialistische landen droegen jonge pioniers een rode sjaal. Slabbang Ook bekend als Branch -sjaal, wordt het meestal gebruikt door het Amerikaanse leger en andere Amerikaanse militaire eenheden, maar wordt ook gebruikt door andere landen zoals Denemarken. Het wordt gedragen in de kleuren van het regiment in service -uniformen, maar werd ook gebruikt in gevechtsuniformen, zoals de Amerikaanse cavalerie. Robert Duvall's "Lt Col Kilgore" tropische gevechtsjas en kenmerkende gele tak sjaal van "Apocalypse Now" Sport Sinds de vroege jaren 1900, toen het fenomeen in Groot -Brittannië begon, zijn gekleurde sjaals traditionele supporterkleding geweest voor fans van vereniging voetbalteams over de hele wereld, zelfs die in warmere klimaten. Deze sjaals zijn er in een breed scala aan maten en worden gemaakt in de specifieke kleuren van een club en kunnen de clubkam bevatten, foto's van gerenommeerde spelers en verschillende slogans met betrekking tot de geschiedenis van de club en de rivaliteit met anderen. Bij sommige clubs zullen supporters soms een 'sjaalwand' uitvoeren waarin alle supporters in een deel van het stadion hun sjaals met beide handen boven hun hoofd zullen strekken, waardoor een indrukwekkende 'muur' van kleur ontstaat. Portugese voetbal sjaals gehouden in een gecoördineerd 'sjaalwand' -display, Euro 2004. Dit gaat meestal gepaard met het zingen van een clubhymnem zoals "Youl Never Walking Alone" in Liverpool FC [4] of "Grazie Roma" in As Roma. Dit was aanvankelijk alleen een Brits fenomeen, maar heeft zich sindsdien verspreid naar de rest van Europa, Noord- en Zuid -Amerika. Sommige supporters van clubs zullen een sjaal 'twirl' of 'twirly' uitvoeren waarin een groep supporters de sjaals met één hand boven hun hoofd vasthoudt en de sjaal ronddraaien, waardoor een 'sneeuwstorm' van kleur wordt gecreëerd. Dit gaat meestal vergezeld van een club -volkslied zoals "Hey Jude" in het hart van Midlothian FC Scarf Dragen is ook een bekende kenmerk van ondersteuning voor Australische regels voetbalclubs in de Australian Football League. De sjaals zijn in de vorm van afwisselende kleurstaven, meestal met de teamnaam of mascotte die op elke tweede balk is geschreven. Productie van sjaals Alpaca sjaals op de Otavalo Artisan Market in de Andes Mountains of Ecuador. Het vaartuig van breien kleding zoals sjaals is een belangrijke handel in sommige landen. Handgebekte sjaals zijn ook nog steeds gebruikelijk als geschenken. Gedrukte sjaals worden bovendien internationaal aangeboden via high fashion designhuizen. Onder de laatste zijn Burberry, Missoni, Alexander McQueen, Cole Haan, Chanel, Etro, Lanvin, Hermès, Nicole Miller, Ferragamo, Emilio Pucci, Dior, Fendi, Louis Vuitton en Prada. Er zijn drie eenvoudige sjaalvormen: vierkant, driehoekig en rechthoekig. [3] De belangrijkste fabrikant van mode -sjaals die tegenwoordig worden gebruikt, is China, met India, Hong Kong en Indonesië vlak achter. De meest voorkomende materialen die worden gebruikt om mode -sjaals te maken, zijn zijde, fleece, pashmina en kasjmier. https://en.wikipedia.org/wiki/scarf

De vlinderdas / ˈboʊ / is een type stropdas. Het bestaat uit een lint van de stof die rond de kraag op een symmetrische manier is vastgebonden, zodat de twee tegengestelde uiteinden lussen vormen. Ready-gebonden strikbanden zijn beschikbaar, waarin de onderscheidende boog wordt genaaid en een band om de nek en clips gaat om vast te zetten. Sommige "clip-ons" verstrekken helemaal met de band, in plaats daarvan knippen in plaats daarvan naar de kraag. De traditionele vlinderdas, bestaande uit een strook stof die de drager met de hand moet binden, kan bekend staan ​​als een "zelf-tie", "tie-it-yourself", of "freestyle" strik om het hiervan te onderscheiden . Boogbanden kunnen worden gemaakt van stofmateriaal, maar de meeste zijn gemaakt van zijde, polyester, katoen of een mengsel van stoffen. Sommige stoffen (bijv. Wol) komen veel minder vaak voor bij strikbanden dan voor gewone vier-in-hand-stropdassen. Een moderne vlinderdas is vastgebonden met behulp van een gemeenschappelijke schoenknoop. Inhoud 1 oorsprong en geschiedenis 2 stereotypen van stropdasdragers 3 stroom 4 typen 5 ontwerpers 6 Referenties 7 externe links Oorsprong en geschiedenis Johan Kroutjn draagt ​​een vlinderdas De stropdas ontstond onder de Kroatische huurlingen tijdens de Pruisische oorlogen van de 17e eeuw: de Kroatische huurlingen gebruikten een sjaal om de nek om de opening van hun shirts bij elkaar te houden. Dit werd al snel overgenomen (onder de naam Cravat, afgeleid van de Fransen voor "Kroat") door de hogere klassen in Frankrijk, vervolgens een leider in mode, en bloeide in de 18e en 19e eeuw. Het is onzeker of de Cravat vervolgens is geëvolueerd naar de vlinderdas en stropdas, of dat de Cravat aanleiding gaf tot de vlinderdas, die op zijn beurt naar de stropdas leidde. De meest traditionele strikbanden zijn meestal van een vaste lengte en zijn gemaakt voor een specifieke nek. De maten kunnen variëren tussen ongeveer 14 en 20 inch, net als een vergelijkbare shirt kraag. Boogbinden met een vaste lengte hebben de voorkeur wanneer gedragen met de meest formele vleugelkeurihhirts, om de gesp of gesp van een verstelbare vlinderdas niet bloot te leggen. Verstelbare strikbanden zijn de standaard wanneer de stropdas moet worden gedragen met minder formele lie-down kraag shirts die de nekband van de das verdoezelen. "One-size-fits-all" verstelbare strikbanden zijn een latere uitvinding die helpt bij het matigen van de productiekosten. Karl Michael Ziehrer draagt ​​een vlinderdas in de 19e-eeuwse stijl Stereotypen van vlinderdrijfverdragers Hoofdartikel: Lijst met vlinderdrijfverdragers Voor zijn toegewijden suggereert de stropdas het iconoclasma van een sorteer van de oude wereld, een fusty naleving van een contrarisch oogpunt. De vlinderdas verwijst naar intellectualisme, echt of veinzen, en suggereert soms technisch inzicht, misschien omdat het zo moeilijk is om te binden. Bowbanden worden gedragen door goochelaars, landartsen, advocaten en professoren en door mensen die op het bovenstaande willen lijken. Maar misschien is vooral het dragen van een vlinderdas een manier om een ​​agressief gebrek aan bezorgdheid uit te zenden over wat andere mensen denken. - Warren St John in de New York Times [1] Instructies op een gemeenschappelijke manier om een ​​vlinderdas te binden Populaire perceptie heeft de neiging om boog-tie-dragers te associëren met bepaalde beroepen, zoals architecten, [2] verzamelaars van financiën, advocaten, [3] universitaire professoren, leraren, obers en politici. Kinderartsen dragen vaak strikbanden omdat baby's ze niet kunnen pakken zoals ze een vier-in-hand stropdas kunnen pakken. Boogbanden hangen niet gemakkelijk naar plaatsen waar ze zouden worden vervuild of waar ze, per ongeluk of opzettelijk, de drager zouden wurgen. Clowns gebruiken soms een extra grote vlinderdas voor zijn komische effect. Klassieke muzikanten treden traditioneel op in witte stropdas of zwarte stropdas, die beide strikjes hebben. Boogbanden worden ook geassocieerd met bruiloften, voornamelijk vanwege hun bijna universele opname in traditionele formele kleding. Boogbanden, of lichte variaties daarvan, hebben ook hun weg gevonden naar dameskleding, vooral zakelijke kleding. In de jaren tachtig werden professionele vrouwen, vooral in de wet, het bankwezen en de bedrijfswereld, die zeer conservatieve pakken op maat hadden aangebracht, meestal omzoomde pakken. Deze werden vaak gedragen met knopenblouses, sommige met plooien aan de voorkant zoals smokingoverhemden, en accessorized met strikjes die iets voller waren dan de standaard strikjes gedragen door hun mannelijke tegenhangers, maar meestal bestaande uit dezelfde stoffen, kleuren, kleuren, kleuren, en patronen als herenbanden. Russell Smith, stijlcolumnist voor Toronto's The Globe and Mail, registreert gemengde meningen van bow-tie dragers. Hij merkte op dat strikbanden een potentiële comeback onder mensen ervoeren, [4] [5] Hoewel "de klassenbewuste man terugdeinst naar het idee" van pre-gebonden strikjes en "[l] eft-wingers"-"terugtrekkend naar wat Ze beschouwen een symbool van politiek conservatisme ". Hij betoogt echter dat anachronisme het punt is en dat vlinderdrijfverdragers een openbare verklaring afleggen dat ze minachting veranderen. Zulke mensen zijn misschien geen economische conservatieven, betoogt hij, maar zij zijn sociale conservatieven. Volgens Smith is de vlinderdas "de belichaming van fatsoen", een indicator van stevige en "een onmiddellijk teken van nerddom in Hollywood -films", maar "niet het kenmerk van een damesman" en "niet precies sexy". [ 6] Aan deze afbeelding schrijft hij de associatie van de stropdas toe met krantenredacteuren (vanwege hun stevige met woorden), opdrachtgevers op de middelbare school en bachelor Engels leraren. De meeste mannen, merkt hij op, dragen alleen strikjes met formele kleding. Huidig Jim Rogers die in 2010 een vlinderdas draagt Elio Di Rupo, voormalig premier van België, is een gewone vlinderd drager. Kolonel Sanders draagt ​​zijn onderscheidende stringband Hoewel de stropdas prominenter is in de westerse samenleving van vandaag, gezien tijdens zakelijke vergaderingen, formele functies, scholen en soms zelfs thuis, maakt de stropdas een comeback met leuke evenementen zoals diner, cocktailfeesten en nachten op de stad. Boogbanden worden vaak gedragen met pakken door diegenen die proberen een meer aangekleed, formeel beeld over te brengen, of het nu gaat om zakelijke of sociale locaties. Bepaalde strikjes, vooral smalle "stringbanden", zijn nog steeds populair bij mannen van alle leeftijden in het Amerikaanse Zuiden. [Citaat nodig] De traditionele mening blijft dat het ongepast is om iets anders te dragen dan een vlinderdas met een dinerjack recente populariteit van zwarte zijden stropdassen ondanks. Boogbanden worden soms ook gedragen als een alternatief voor ascotbanden en stropdassen bij het dragen van ochtendjurk. De dresscode van "Black Tie" vereist een zwarte vlinderdas. De meeste militaire rommeljurk bevat een vlinderdas. Veel leden van de natie van de islam dragen strikbanden. Terwijl foto's Elia Muhammad tonen die in 1935 een vlinderdas droeg, kreeg deze gewoonte betekenis na een incident waarbij de politie een Monroe, Louisiana Temple bestormde in 1960, en probeerde minister Abdul Bey Muhammad door zijn strak over een rafter. [7] Soorten Hieronder rechts wordt een stijl getoond van "Ready Banded" vlinderdas; Er is ook een clip-on die niet om de nek gaat, maar clips op de kraagpunten. Het dragen van een "kant -en -klare" vlinderdas bij formele gelegenheden die een zwarte of witte das -kledingvoorschriften vereisen, wordt meestal beschouwd als iets van een faux pas, hoewel bij gelegenheden zoals de proms van Schools of degenen waar de deelnemers waarschijnlijk niet veel ervaring hebben gehad Het dragen van boogbanden kan het alledaags zijn. Als u een "zelf-tie" vlinderdas kiest, zijn er meestal twee vormen beschikbaar: de "Bat Wing", die parallelzijdig is als een cricketbat en de "distel", ook bekend als de "Butterfly". Een voorbeeld van elk is hieronder ook te zien. Die wordt gedragen, is een kwestie van persoonlijke voorkeur. Er bestaan ​​enkele andere vormen, bijvoorbeeld met puntige tips aan beide uiteinden. Beide zijn van het type dubbele einde, met beide uiteinden gevormd; Af en toe ziet de ene nog steeds strikjes van het type enkel einde, waarin slechts één uiteinde naar buiten loopt om de batwing of distelvorm te geven, en de andere blijft dun. Om een ​​van deze te binden vereist zorgvuldige overwegingen, om ervoor te zorgen dat de bredere eindafwerkingen voor de dunnere. https://en.wikipedia.org/wiki/bow_tie